رد شدن و رفتن به محتوای اصلی

مثل توپ فوتبال

توی سه هفته اخیر مجبور شدم شرایطم رو برای دو تا دیگه از دوستام توصیف کنم. دلم نمی خواست تا مجبور نشدم, شیپور بردارم و دوره بیفتم که آهای مردم, من این بلاها سرم اومده و این مشکلات رو دارم. به خصوص اینکه آدم های راه دور, کمکی هم از دستشون بر نمی یاد. اما خب گاهی مجبور می شم توضیح بدم که چرا شرایطم در حال حاضر خاصه. 
دوستایی هستن که ناراحت می شن و می پرسن چیکار می تونن انجام بدن, می دونن با تلفن زدنشون خیلی می تونن کمک کنن و می تونن در کنارم باشن.  من گاهی بیشتر از هر چیز  حرف زدن نیاز دارم. دوستی فقط این نیست که آدم کاری جسمی برای دوستش انجام بده. از راه دور می شه با چند کلمه حرف زدن و احوال پرسی هم به کسی کمک کرد. نمی دونم چرا گاهی ما آدم ها دنبال راه های پیچیده برای کمک کردن می گردیم. به این فکر می کنم که اگر دوستی براشون انقدر ارزش نداره که دو هفته یک بار وقت بذارن و یه تلفن ساده بزنن, پس چرا انقدر دم از نگرانی و دوستی و کمک کردن می زنن؟   
سه چهار روزه باز میگرن امونم رو بریده و از شدت کار مثل توپ فوتبال به این طرف و اون طرف شوت می شم. جمعه از ۴ بعدازظهر تا ۱۰,۵ شب سر کار بودم. از ۴ تا ۷,۵ صورت بچه های کلاس رقص رو برای رفتن روی صحنه آرایش می کردم. بعد هم مراقب هر گروه بودم تا نوبتشون بشه و برن روی صحنه. ۱۱ شب که رسیدم خونه, بیهوش شدم و تا صبح هیچی نفهمیدم. شنبه بعد از اینکه دو ساعت مراقب بچه ها بودم و باهاشون کاردستی درست کردم, با دوستم رفتیم تو رودخونه شنا که خیلی خوب بود. فقط میگرن اذیتم می کرد.
یکشنبه با این که هوا خیلی گرم بود و خیلی ها رفته بودن شنا, من بیکینی پوشیدم و 
موندم خونه! کلی جمع و جور کردم و مابینش هم دو دفعه از خستگی خوابیدم. هنوز از شب قبل خسته بودم و کل شرایط موجود هم گاهی خیلی خسته ام می کنه. شب ها تا دیروقت بیدارم و مشغول خوندن و نوشتنم. 
دیروز و امروز صبح برای کارهای نهایی پایان نامه ام, رفته بودم کودکستان یکی از هم دوره ای هام. امروز مجبور شدم زنگ بزنم و وقت دندون پزشکم رو بندازم هفته آینده. البته همین تلفن زدن توی راه باعث شد که دیر از مترو پیاده بشم. پیاده که شدم داشتم با دستم تو ایران با وایبر چت می کردم و خیابون رو هم کامل اشتباه رفتم! هر دوتای این اشتباه ها باعث شد که یک ساعتی معطل بشم و دیر برسم. 
روزها به سرعت می گذرن و من فقط می فهمم که شب می شه و صبح ها عددهای تقویم عوض می شن. این شنبه باید تو یه کارگاه شرکت کنم که توی یکی از شهرهای کوچیک اطرافه. هنوز وسایلی هست که جایی براشون پیدا نکردم و روی زمین ولو هستن. هنوز به یه کمد یا دراور احتیاج دارم که تهیه کردنش کار حضرت فیله! ۱۶ تا جعبه هم توی همون انباره کذایی یه که باید به زودی بیارمشون اینجا و این باز مستلزم برنامه ریزیه.  
فشار کار یه جورایی خیلی زیاده اما همه چیز کم کم داره منظم می شه. کمی ترس از شروع دارم...

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

از این روزهای من، برای تو

برای تو می نویسم، اما اینجا بلند بلند می نویسم و لینکش را برایت تلگرام می کنم تا بخوانی.
تو در امریکا دنبال مدرسه می گردی برای بچه، من اینجا دنبال کار می گردم و دنبال پا گرفتن. مدتی است یک دل سیر باهم حرف نزده ایم. بزرگ شدن بچه را ندیدم. اصلا از بچه هیچ چیز نفهمیدم. نشد یک بار به من بگوید خاله. دنبالش برم دم مدرسه، بیارمش خانه، جا خوش کند ور دلم. تو بروی به کارهایت برسی.
نمی دانم چطور شد که من اینجا باشم و تو نباشی. چطور شد تولد بگیرم و تو نیایی. تو نبودی بیایی خانه ام را ببینی. تا به حال این همه مهمان دعوت نکرده بودم، برایم غریب بود. دست تنها بودم. کمکی نداشتم. از دو هفته پیش آرام آرام شروع کردم به کارهای خانه. سالن بالاخره جمع شد و تقریبا شکل گرفت. اتاق کار هنوز بی نظم و درهم است. خیلی وقت می بَرَد تا خرده ریزها سامان پیدا کنند. وسایل و مدارک و خنزر پنزهای ۹ سال گذشته. البته سالن فقط برای مهمانی مرتب شده بود. مهمان ها که رفتند، باز پر شد از کاغذهای پوستی، دفتر و مدادهای طراحی و کتاب های نیم خوانده.
اکثر روزها در خانه تنهایم و کار می کنم. موقع انجام کارها از روی اینترنت دورهمی و خندوانه…

نَفَس...

رفتم همهٔ جنگلو نفس کشیدم تو وجودم، همهٔ قاصدک هارو، همهٔ پرنده‌ها رو، همهٔ حلزون هارو، تک تک شاخه‌های نو جوونه زده رو، همهٔ ابر‌های سفید قلمبه رو، تمام آسمان رو تا انتهاش، همهٔ دشت‌های سبز رو با گلهای زردشون، حشره‌های عجیب غریب و رنگ و وارنگ رو،  تمام دریاچه رو با قایق‌های بادبونی سفیدش... 
هی‌ نفس کشیدم، هی‌ نفس کشیدم، کردم تو وجودم، خودمو سفت گرفتم که یه وقت از توم نیان بیرون. چقدر کم داشتمشون، چقدر دیر بهشون رسیدم. یعنی‌ ۳۰ سال حتا یه حلزون روی انگشتم راه نرفته بود، ۳۰ سال مارمولک سیاه با خال‌های نارنجی پر رنگ ندیده بودم، ۳۰ سال این همه افق ندیده بودم، یعنی‌ من ۳۰ سال نفس نکشیده بودم...

مرتیکه خر!

این همه ساله در به در و عاشقشم، بعد رفتم ببینمش، گرفته کپیده، با اون قیافش!